ASF – Niewidzialny wróg i najtrudniejszy test dla myśliwych.
Od kilku lat w naszych łowiskach toczy się cicha wojna. Przeciwnik jest mikroskopijny, ale jego skutki są dewastujące – zarówno dla przyrody, jak i gospodarki. Mowa o Afrykańskim Pomorze Świń (ASF).
Dla wielu z nas, myśliwych, którzy darzą „czarnego zwierza” ogromnym szacunkiem, obecna sytuacja jest niezwykle trudna emocjonalnie. Wychowani w duchu zrównoważonej gospodarki, nagle staliśmy się narzędziem drastycznej redukcji populacji.
Dlaczego to robimy i jaka jest nasza rola w tej walce?
Myśliwy jako bariera ochronna Wirus ASF nie przenosi się powietrzem na duże odległości. Przenoszą go migrujące dziki, a niestety często także… ludzie. Intensywny odstrzał sanitarny w strefach zagrożonych ma na celu rozrzedzenie populacji, by utrudnić wirusowi „przeskakivanje” z jednego osobnika na drugiego i spowolnić jego marsz na zachód. To bolesna, ale konieczna operacja, by chronić krajową hodowlę trzody chlewnej i – paradoksalnie – by dzik jako gatunek mógł w przyszłości się odrodzić.
Bioasekuracja – nowe „ABC” myślistwa Dziś skuteczny myśliwy to nie tylko ten z celnym okiem, ale przede wszystkim ten, który przestrzega reżimu sanitarnego.Dezynfekcja obuwia i kół samochodów po każdym wyjściu w teren.
Odpowiednie zabezpieczanie pozyskanej zwierzyny.
Korzystanie ze studni chłonnych i chłodni prewencyjnych.
Zgłaszanie każdego znalezionego padłego dzika.
To nie są puste przepisy. Jeden błąd, jedna kropla krwi na bucie, może przenieść zarazę o setki kilometrów dalej, do „czystego” obwodu.
Nasza rola ewoluowała. Z hodowców i opiekunów zwierzyny, staliśmy się zarządcami kryzysowymi na pierwszej linii frontu epidemiologicznego. To czas próby dla naszej odpowiedzialności i etyki.
Dbajcie o zasady bioasekuracji. Od tego zależy przyszłość naszych łowisk.