Sygnały myśliwskie to niewątpliwie jeden z najpiękniejszych elementów naszej wielowiekowej łowieckiej tradycji. Dźwięk rogu rozbrzmiewający o poranku w zamglonej kniei budzi niezwykły szacunek do natury i jednoczy wszystkich uczestników polowania. To nie jest tylko muzyka, to przede wszystkim niezwykle precyzyjny język, którym komunikujemy się w lesie. Każdy pojedynczy utwór ma swoje ściśle określone znaczenie, od powitania po uroczyste pożegnanie upolowanej zwierzyny.
Pokot, podczas którego oddajemy hołd naturze, zawsze kończy się odpowiednim sygnałem, będącym wyrazem naszej głębokiej wdzięczności i zadumy nad kruchością życia. Nauka gry na rogu wymaga ogromnej cierpliwości, doskonałego słuchu oraz codziennych, bardzo żmudnych ćwiczeń. Pielęgnowanie tej unikalnej sztuki to nasz absolutny obowiązek wobec dawnych przodków.
Dzięki temu nasze piękne obyczaje wciąż żyją, a każde spotkanie w łowisku zyskuje wyjątkową, bardzo uroczystą oprawę, która zapada głęboko w serce i pozostaje z nami zawsze przez długie lata spędzone wspólnie w naszym ojczystym przepięknym zielonym i wspaniałym pachnącym lesie.